Net als streekgenoten Sandusky speelt The Ean Machine goudeerlijke, onbespoten, enigszins nostalgisch aandoende gitaarrock met de wortels stevig in de Amerikaanse muziektraditie. Zou er soms iets in het drinkwater zitten, daar in Midden-Limburg?
Waar Sandusky echter de boel flink verstevigt met garagerock-fundamenten, duikt The Ean Machine juist dieper de geschiedenis in, waardoor de folk -en countrywortels bloot komen te liggen.

Op hun vorige e.p. was de band nog een kwartet, ditmaal staan er slechts een drummer en een bassist aan de zijde van songschrijfster / zangeres / gitariste Ine Janssen. Het resultaat is een wat kaler bandgeluid, waardoor de aandacht nog meer op die liedjes gevestigd wordt, in plaats van de instrumentatie. En dat is in het geval van The Ean Machine een goede zaak.

Qua sfeer moet je denken aan The Willard Grant Conspriacy (maar dan ontdaan van alle tierlantijnen), Giant Sand (maar dan minder eclectisch) en The Walkabouts.
De begeleiding is over de gehele linie sober en beheerst, een enkel Neil Young-achtig gitaartje daargelaten. De productie sluit daar naadloos bij aan, droog, kaal en eenvoudig: anti-Spectoriaans.
Toch zouden sommige songs best gebaat zijn bij een iets voller, warmer geluid en ook de arrangementen hadden best wat avontuurlijker mogen zijn. Zo zijn de sporadische momenten waarop Ine haar eigen tweede stem zingt absolute ear-catchers.

Beste nummer is dan ook The Heat, een duet met ene Mike Booth, wiens lage, warme stem perfect aansluit bij die van Ine en de sombere, donkere compositie compleet maakt.
Jammer dat er niet een mooi, folky akoestisch liedje opstaat, want op Ine's solo project "Ini" was al te horen dat ze stiekem uitblinkt in prachtige miniatuurtjes met weinig meer dan zang en gitaar.
Overigens stonden op die cd al voorstudies van The Heat en Always Temporary, die op "About Time" uitgegroeid zijn tot volwassen nummers.
Op het songmateriaal van About Time valt weinig aan te merken, maar de aankleding had iets gedurfder gekund.

Stefan 't Hooft